છ વિધ્યાર્થી ચાયલા અજાણ્યા મલક ની મુસાફરી પર…. ભાગ-૨

તારીખ : ૨૩ ફેબ્રુઆરી, ૨૦૧૭

 નવા વાચક મિત્રો ની માફી માગતા વધુ સમય નઇ બગાડિ જુનુ થોડુ યાદ કરી લઇએ, તો….હું અને મારા છ મિત્રોં પહોચી ગયા હતા રજકોટ થી અમદાવાદ. અહિં નિરમા યુનિવરસીટી માં એક કોન્ફરન્સ હતી જેમા અમે ભાગ લિધેલો. ૫:૩૦ થી અત્યાર સુધી ની જહેમત પછી અમે રજિસ્ટ્રેશન કરાવ્યુંં. હવે મે કહેલુ કે હજી તો થોડા જગડા અને જમણ નુ ભમણ તો બાકિજ છે તો ચલો જઇએ ત્યાં.

મને સારી રીતે યાદ છે કે અમે રજિસ્ટ્રેશન કરાવતા હતા ત્યારે આદત અનુસાર મારો પરમ મિત્ર વિશાલ સામેવાળા ભાઇ ને સવાલ-જવાબ પુછવા લાગ્યો. ખોટુ ના કહુ તો ત્યાં બધા અંગ્રેજી મા એક્દમ સોફેસ્ટીકેટેડ રીતે વાતો કરતા અને મારો ભાઇ વિશાલ આંતરરાશ્ટ્રીય સ્કેટર (પેલા ધૂમ – ૨ માં રુત્વિકભાઇ પેલી ત્રણ પૈડા વાળી મોજડી પેરી દોડાદોડ કરે છે એમ આ ભાઇ પણ દોડતો હા એ વાત જુદી કે ચોરી કરીને નઇ પણ મેડલ જીતવા માટે.) એટલે એ પણ સોફેસ્ટીકેટેડ બનતો ભાઇ હું તો એ વખ્તે સીધો-સાદો ગુજરાતી માધ્યમ નો છોકરો એટલે આપણને એવું ચાપલુ-ચાપલુ બોલતા ના આવડે. પાછું બધાને લઇને હું આવેલો એટલે થોડી હવા તો હોય. મારાથી વિશાલ નુ આ વર્તન સહન ના થયું એટલે અમારે થયો જગડો. એમ પણ લાગણી હોય ત્યાં તિખારા થાય.

એ બધુ પતાવી અમે કોન્ફરન્સ હોલ માં બેઠા. એક પછી એક એમ બાર વક્તા આવ્યા એમાંથી અડધા ભુરિયાવ. અહિંયા આપડુ અંગ્રેજી નથી સમજાતુ તો એમનુ ક્યાંથી સમજાય. તોય આચાર્યસર એ કિધુ’તુ કે પ્રયત્ન તો કરવાનોજ એટલે જેટલુ સમજાય એટલુ સમજતા-સમજતા બપોરે જમવાનો બ્રેક પડ્યો એટલે અમે લોકો જમવા ભેળા થયા. પેલી કહેવત છે ને કે, “કાશી નુ મરણ અને સુરત નુ જમણ.” એમ એંજીનિયર માટે તો, “કાઉન્ટર સ્ટ્રાઇક નુ રમણ અને કોન્ફરન્સ નુ જમણ”. એકદમ પેટ ભરી ને દાબ્યા પછી અમે લોકોએ ભુરિયાવ જોડે ફોટા પડાવ્યા. ફોટા પડાવા પાછળ બે કારણ હતા એક કે મિત્રો સામે હવા મારવા થાય અને બીજુ કે એનથી નવા સંંબંંધ બને.

10402465_472384339568520_1996047590290213412_n
from left Akshay, Rohan, Me, Soham, Vishal and MIshal

સાંજે ૬:૩૦ ની આસપાસ અમે નવરા પડ્યા એટલે પછી ત્યાંથી અમારી આખા દિવસ ની યાદો નો પોટલો મગજ માં મુકી ઇસ્કોન તરફ પગલા માંડ્યા. ઇસ્કોન થી બધા છુટ્ટા પડવા લાગ્યા. વિશાલ એના મિત્ર ને ત્યાં ગયો, સોહમ એની બેન સાથે ભાવનગર ગયો, અક્ષય એના સગા ને ત્યાં ગયો; બચ્યાં હું, રોહન અને મિશાલ. અમે ત્રણેય એક ચાર પૈડા ની ગાડી માં કાન ના પડદા અને મગજ ના તાર ખેચી નાખે તેવા ગીતો સાંંભળતા-સાંભળતા, હડદોલા ખાતા-ખાતા સાવારે ચાર વાગે રાજકોટ પુગ્યા.

મિત્રો ખબર બહુ ઓછી પડી પણ મજા ખુબ આવી. મસ્તી ખુબ કરી પણ શિખવા ખુબ મળ્યુ. ગર્વ તો એ વાત નો હતો કે જ્યારે અમારા મિત્રો ક્લાસ રૂમ માં ગોખણીયુ જ્ઞાન લેતા હતા ત્યાં અમે ૪ કંંપની ના મેનેજર ને મલી આવ્યા હતા. એ સમયે મારા માટે એ જ “આઉટ ઓફ બોક્ષ” થિંકિંગ હતુ અને કદાચ મારા મિત્રો માટે પણ.

યારો, કાયમ અવગુણ ગોતતા પહેલા એ જોઇ લેવૂ કે જેને આપણે અવગુણ ગણીએ છીએ એ હકિકત માં સદગુણ તો નથી ને? નઇ તો વિશાલ જેવા મિત્રો કે જે સાચુ કહે છે તેમની જોડે લપ થશે અને મફત માં સંબંધો બગડશે એ જુદુ.

બર્ગર ના વાવ થી બાપાસીતારામ ના વડાપાવ

તારીખ: 0૮/૦૨/૨૦૧૭

જુઓ વાચકો અમે રહ્યા ઈજનેર અને અમારી જિંદગી નો સૌથી મોટો નિષ્ફળ પ્લાન હોય તો એ છે ગોઆ નો પ્લાન. મારા બધાજ એન્જિનિયર મિત્રો ને ખબર હશે, અરે! ખબર શું અનુભવ હશે કે દરેક સેમેસ્ટર ની શરૂઆત થતા ની સાથેજ સેમેસ્ટર વેકેશન માં ગોઆ જવાનો પ્લાન બનતો હોય. એ પ્લાન માં એક મુખ્ય વ્યક્તિ હોય જેને સૌથી વધુ ચુલ હોય ગોઆ જવાની અને પાછું ૯૯% કિસ્સા માં એ બધીજ રીતે સદ્ધર પણ હોય. હવે સમય આવે વેકેશન નો ધીરે-ધીરે મુખ્ય વ્યક્તિ બધાને પૂછવાની શરૂઆત કરે એટલે પે’લોજ જવાબ મળે ઘેર પૂછી ને કહું, એટલે ટૂંક માં ૫૦% લોકો તો ત્યાંજ નીકળી ગયા હવે આવી મારા જેવા લોકો ની વાત કે જે હોશિયારી માં ને હોશિયારી માં પે’લા તો હા પડી બેઠા હોય પણ ખબર હોય કે ઘેર પપ્પા તો નથીજ માનવાના એટલે પછી થાય બહાના બાજી શરુ અને એમાંજ તો જિંદગી ની મજા છે અરે ભાઈ! મિત્રો ને ઉલ્લુ ના બનાવીએ તો કોને બનાવી? ગોઆ ના પ્લાન માં તો છેલ્લે એક જ વ્યક્તિ બચે અને પ્લાન મોકૂફ રખાય આવતા વેકેશન સુધી. આમનામ ચાર વર્ષ નીકળી જાય.

અહીં પણ આવુજ કંઈક થાય છે; આ વાત છે મારા જ રૂમ માં રહેતા મારા ભાઈ માધવની. માધવ ખુબજ મજાકિયા સ્વભાવ નો વ્યક્તિ, ભાઈ ખાવા-પીવા અને લહેર કરવાનો શોખીન એટલે રોજ નવા-નવા ભાવો થાય. હમણાં-હમણાં ભાઈ મોટરસાયકલ લા’યો છે રૂમ પર એટલે હવે ગમે ત્યાઁ જવું હોય તો અગવડતા ના પડે. બે દિવસ પહેલા ની આ વાત છે સાંજ ના ૩:૩૦ જેવું થયું હશે. હું તો મારુ કામ કરતો હતો ત્યાં અચાનક થીજ એક ઉત્સુક અવાજે મારા કાનના દરવાજા ખટખટાવતા કહ્યું, “હાલ તારે MacD આવું છે?” એટલે હું તો અચંબા માં પડી ગયો કે આ માધવ ને અચાનક MacD ક્યાંથી યાદ આવ્યું! એટલે મેં સ્વાભાવિક રીતે પૂછ્યું, “કેમ વળી અચાનક? અને કોણ-કોણ જવાનું છે?”

હવે એમનું તો કદાચ પહેલાથીજ પ્લાનિંગ હશે એટલે કહે, “હું અને મારા બીજા ચાર-પાંચ મિત્રો જઈએ છીએ સવારે વાત થઇ હતી. આમ પણ ઘણા દિવસ થી નથી ગયા એટલે જઈએ છીએ.” જુઓ મારે તો કામ હતું એટલે મેં પ્રે..મ થી ના પાડી દીધી અને કાન માં ભૂંગળા લગાવી ગીતો ના નાદ માં ઝઝુમતા-ઝઝુમતા મારુ કામ કરવા લાગ્યો. માધવ બધા ને ફોન કરતો હતો એવું જણાઈ રહ્યું હતું પરંતુ દરેક ફોન પત્યાં પછી ભાઈ ના મોઢા નો રંગ ઉડતો જતો’તો. થોડા ક્ષણ ની નીરવ શાંતિ પછી થયું કે હવે આના પ્લાન ની હાલત ગોઆ ના પ્લાન જેવી થઇ છે એટલે મેં કહ્યું, “શું થયું કઈ તકલીફ થઇ?” એટલે એકદમ ગંભીર અવાજ માં એણે કહ્યું, “ના’રે ના પણ બધા ધીરે ધીરે છટકી ગયા.” આ સાંભળતા જ હું અને બ્રિજરાજ (અરે મારો બીજો રૂમ પાર્ટનર) ખડખડાટ હસ્યાં.IMG_20170208_171452302.jpg

જેમ ભારત અને ચીન ની શિખર મંત્રણા થતી હોય એમ અમે ત્રણેય એ મળીને નક્કી કર્યું કે છેક ૫ કિલોમીટર દૂર MacD જવું એના કરતા કાલાવડ રોડ પર બાપાસીતારામ ના વડાપાંવ ખાઈ લઈએ;અને એજ અત્યારે આપણને પોસાસે. એ વાત બીજી કે અંતે માધવ તો MacD ગયોજ તે અને બર્ગર ના વાવ નો અહેસાસ એણે રૂમ પર આવી ને લીધો. પરંતુ અમે એને “બર્ગર ના વાવ થી બાપાસીતારામ ના વડાપાંવ” પર તો લાવીજ દીધો’તો.

આમ જીવન માં પણ ક્યારેક બર્ગર ના મળેતો વડાપાંવ થી પણ કામ ચલાવી લેવું કેમકે દરેક વખતે જીવન આપણને ગમતો સ્વાદ નથી આપી શકતું.